اين روزها روزنامه ها، از جانب شهرداري نويد داده اند كه در تهران چند خط ترامواي (قطار روزميني) ايجاد خواهد شد. ما سيزده سال پيش (در شمارة زمستان سال 1372 هستي) اين پيشنهاد را داديم. نوشتيم:
«من نمي دانم تاكنون چرا كسي به فكر نيفتاده كه با اجراي يك طرح ساده و نسبتاً كم خرج، بار ترافيك تهران را بطرز نجات دهندهاي سبك كند، بدينمعني كه در بزرگراه هاي اصلي كه اطراف را به شهر وصل مي كنند يك ترامواي برقي كشيده شود. اين كار چون از رو ميشود، هزينة زياد و تعبية فنّي چنداني لازم ندارد. آلودگي هم ندارد، و ميتواند بار لااقلّ پنجاه درصد ترافيك تهران را كه از شميران و شرق و غرب و شمال و جنوب سرازير مي شوند بگيرد.»
همين پيشنهاد را در چند جاي ديگر هم تكرار كرديم.
آن زمان هيچ كس به اين نظر ساده اعتنا نكرد، اكنون بعد از سيزده سال بر سر همان نقطهاي آمدهاند كه ما توجّه به آن را عنوان كرده بوديم.
در طيّ اين مدّت چه مقدار زيان روحي و مادّي برشهر تهران وارد شده و چه مقدار عصب و جان فرسوده گرديده، به حساب درنميآيد.
اگر بخواهيم در مورد بعضي مسائل بديهي ديگر هم سالها بعد همان را بگوئيم و بكنيم كه ميبايست سالها پيش گفته و كرده ميشد، از بنية كشور چه برجاي خواهد ماند؟